Radość, bliskość, czas spędzony z rodziną przy suto zastawionym stole. Powszechnie uważa się, że Święta to szczęście nas wszystkich. Jest inaczej. Dla niektórych „przyjaciółka anoreksja” stoi na drodze do radości. Anoreksja to choroba śmiertelna. Głodówka, skrajne wyniszczenie organizmu, niezdolność normalnego, harmonijnego funkcjonowania psyche i somy. Niedojrzałość. Lęk. Kontrola. Nieustanne myślenie o jedzeniu. Anoreksja.

Czy osoby zasiadające do świątecznego stołu razem z anorektyczką, rodzina, przyjaciele mogą jej (jemu) pomóc w walce z chorobą?

16 grudnia świat dowiedział się o śmierci 31-letniej Brytyjki, Kate Chilver, która zmarła z powodu wygłodzenia organizmu. W ostatnich dniach młoda kobieta ważyła około 30 kilogramów. Jej ciało było tak wychudzone, że krew nie mogła już dopływać do narządów. Ostatnie miesiące Kate była karmiona wyłącznie przez kroplówkę. Na anoreksję leczyła się od 12 roku życia. Mimo terapii i pobytu w szpitalu nie udało się uratować jej życia. Przypadek młodej Brytyjki wstrząsnął opinią publiczną. Jest to druga, po Isabel Caro, tak głośna sprawa dotycząca anoreksji. Niestety statystyki są przerażające.

Zachorowalność na anoreksję rośnie, nie ma jednak rzetelnych danych, pokazujących, ile procent społeczeństwa cierpi z tego powodu. Nie wszyscy bowiem szukają pomocy terapeuty, psychiatry czy psychologa. Świadomość anoreksji w naszym społeczeństwie jest nadal niewystarczająca. Nie jest to także temat medialny. W przeciwieństwie do coraz to nowych diet odchudzających. Niewiedza w tym zakresie często jest głównym powodem nieudzielania pomocy chorym we wstępnej fazie chory – gdzie najłatwiej poradzić sobie z nadchodzącą tragedią. Istotna wydaję się być także zmiana mentalności społeczeństwa, o co bardzo trudno – biorąc pod uwagę przekazy medialne, że tylko chude jest piękne i pożądane.