Obraz symboliczny i obraz baśniowy są pojęciami zbliżonymi, ale nie są tożsame. Obraz baśniowy jest pojęciem szerszym, obejmuje całość danego etapu lub fragmentu procesu przemiany duchowej. Obraz symboliczny to tyle co symbol, i pozornie wydaje się, że z symbolami jest stosunkowo prościej niż z obrazami baśniowymi.

Istnieje przecież mnóstwo opracowań znaczenia i interpretacji symbolu w postaci leksykonów i słowników symboli. Jednak zarówno w odniesieniu do symboli, jak i do obrazów baśniowych nigdy nie możemy być pewni, czy dana interpretacja jest właściwa.

Na sposób interpretacji symboli i obrazów baśniowych wpływ mają preferencje, wiedza, poglądy, zainteresowania, przesądy badacza, a także jego intuicja, wyobraźnia i możliwości empatii. Nie sposób ustrzec się tych uwarunkowań, przeciwnie, należy mieć krytyczną świadomość ich oddziaływania. Przekonanie o obiektywności własnej interpretacji, postawa zakładająca naszą przewagę nad treścią baśni powoduje, że baśń milknie i staje się tylko zabytkiem muzealnym przeszłości. Nie jest zatem możliwa bezwzględnie obiektywna i „właściwa” interpretacja baśni. Aby baśń miała nam coś do powiedzenia, aby nie była tylko zabytkiem literatury, trzeba podążać za żywym życiem jej bohatera, do wnętrza jego duszy. Za zasłoną obrazów baśniowych kryje się jego duchowość, jej przemiany i tajemnice. Baśnie nie dały się wtłoczyć na półkę do muzeum literatury. Są one opowiadane od nowa i niestrudzenie od wieków, znajdują bowiem oddźwięk w naszych własnych duchowych doświadczeniach.

W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czym jest baśń, należy odwołać się do podstawowych pojęć koncepcji Junga: nieświadomości, archetypu i symbolu. Jung zmieniał znaczenie i definicje tych pojęć w różnych okresach twórczości. Nie miejsce tu na ich szczegółowe omawianie, stanowią one klasyczne tematy wielu cennych opracowań jego dzieł. Trzeba jednak zaznaczyć najważniejsze dla interpretacji baśni niektóre aspekty tych pojęć.

Fundamentalne pojęcie nieświadomości doczekało się wielu opracowań. Interpretacja baśni i wszelkich dzieł symbolicznych jest możliwa dzięki odkryciu przez Junga sposobów ekspresji nieświadomości. Nieświadomość może wyrażać się językiem obrazów, symboli i fantazji – dzięki temu można ją badać. Człowiek doświadcza nieświadomości jako czegoś niejasnego, nieuchwytnego ale jednocześnie zdecydowanie określającego sens i znaczenie jego indywidualnego życia.